La li'mos'na
Ader la domenica d Pasqua
la zenta a l'entrav n Cesa, tuta 'n montura
ma davanti al porton, propri 'nt'el mez
aier un che i z'rcav la li'mos'na.
I ser str'm'nat 'n tera com n strazz
coi pè incrozati che i parev, Toro Seduto
arent i avev un cagnulin
un di chi bastardin, alti un palm
col pel sbarufat ,che i parev d peza
peda e ossi, i t'rmav com na veta.
Lu 'nveza,anche se setat, a s vedev che ier un omon.
I capedi, che i doveven aver quistionat
con la pet'na da ani
iern d'un bianch sporch, maciati d zad
la barba sal e pep, ai incornizav l'mus com un leon.
Su la boca aier stampat un surisin
fals, com i quatrin d coi.
Sol i oci 'l tradiv'n....
Ciari, d'un zelest slavat
ma vispi, attenti, maligni com 'l libez d'estata.
Anche se i fev finta d nient
a s vedev, che ier un lup, trav'stit da agned.
P'r la li'mos'na i avev na taza, a destra, e un cazarulin a sinistra
'n modo che i piav chi al nessiv ,e chi a l'ntrav.
Na veceta a s fer'mò, e dop aver frucat 'ntel burs'din
ai mis un sold drent la taza
po, al fè do pasi, ma dop aver vist 'l cazarulin
ai domandò spiegazion.
Piat 'n castagna, lù i p'nsò d cavar'sla con la filosofia
e i diss” non dire alla destra quello che fa la sinistra.”
La doneta ai p'nsò un po' su...
Po' a s det na gran pata su la man dizend
“t'ha propri rason! Mir chi! Al quistion'n 'nzà!”
e arpiat 'l suldin a l'entrò n Cesa.
Enzo De Fazio